🎆 Fajerwerki

Pokazuje rakietę wznoszącą się na niebo i eksplodującą deszczem iskier, które rozchodzą się na zewnątrz i opadają pod wpływem grawitacji. To system cząstek: każda iskra to niezależny punkt z własną pozycją, prędkością, kolorem i czasem życia, aktualizowany klatka po klatce, by stworzyć realistyczny wybuch fajerwerku.

Gdy rakieta osiągnie docelową wysokość, tworzy wybraną liczbę cząstek równomiernie rozmieszczonych wokół pełnego okręgu. Każda iskra otrzymuje kąt w przybliżeniu równy dwa-pi razy jej indeks podzielony przez sumę, plus mały losowy jitter, oraz losową prędkość między około 2 a 5. Dodawany jest osobny wybuch 20 szybkich iskier brokatu dla efektu połysku.

W każdej klatce kod wykonuje vy = vy + g, następnie x = x + vx oraz y = y + vy, przy czym vx = vx razy 0,985 dla oporu powietrza. Tu g to suwak Gravity, a (vx, vy) to prędkość iskry. To podstawowe całkowanie Eulera ruchu pocisku — ta sama fizyka, która rządzi każdym obiektem rzuconym pod wpływem grawitacji.

Particles ustala, ile iskier uwalnia każda eksplozja, od 30 do 200. Gravity ustala, jak mocno iskry są ściągane z powrotem na ziemię, od 0,02 do 0,4 piksela na klatkę do kwadratu. Trail ustala współczynnik zanikania (0,8 do 0,99): wyższe wartości pozostawiają dłuższe, gładsze smugi światła, ponieważ stare klatki zanikają wolniej.

Zamiast czyścić płótno w każdej klatce, pętla maluje na nim półprzezroczysty czarny prostokąt o przezroczystości 1 minus wartość Trail. Starsze pozycje iskier są tylko częściowo wymazywane, więc stopniowo zanikają w gładkie smugi światła. Każda cząstka przechowuje też krótką listę swoich ostatnich kilku punktów, by narysować zwężającą się kreskę.

Każda paleta odwzorowuje pozycję iskry w wybuchu na barwę i jasność HSL. Rainbow przemiata pełne koło barw 360 stopni, Gold pozostaje blisko żółtego, Ice blisko cyjanowo-niebieskiego, Fire blisko czerwono-pomarańczowego, Pink blisko magenty, a Matrix blisko zielonego. Naśladuje to sposób, w jaki prawdziwe fajerwerki wykorzystują różne sole metali do uzyskania odrębnych kolorów.

Podstawowy ruch to wierny, choć uproszczony, model pocisków pod stałą grawitacją z liniowym oporem, więc paraboliczne łuki są realistyczne. Jednak jednostki to piksele ekranu, a nie metry, opór to prosty mnożnik prędkości, a nie właściwe kwadratowe prawo oporu powietrza, a wartości są dobrane pod kątem przyjemnego efektu wizualnego, a nie dokładności ilościowej.

Rakieta startuje z prędkością w górę skalowaną do odległości od docelowej wysokości i zyskuje 0,06 prędkości w dół w każdej klatce. Pętla wyzwala eksplozję, gdy rakieta osiągnie docelową wysokość lub gdy jej prędkość pionowa stanie się dodatnia, co oznacza, że przestała się wznosić. Ten moment zatrzymania to chwila, w której odpaliłby się ładunek wybuchowy prawdziwego naboju pirotechnicznego.

Po włączeniu licznik odpala małą serię jednej lub dwóch rakiet mniej więcej co 80 klatek w losowych pozycjach w górnej części ekranu, lekko rozłożonych w czasie. Działa nieprzerwanie, dopóki nie naciśniesz Stop, dając pokaz bez udziału rąk. Nadal możesz klikać, by dodać własne fajerwerki w tym samym czasie.

Ta sama technika napędza niezliczone efekty wizualne: eksplozje, ogień, dym, deszcz, iskry i magię w grach wideo i filmach, rozpylanie wody w wizualizacjach inżynierskich oraz demonstracje tłumu lub płynów w edukacji fizycznej. Systemy cząstek są cenione, ponieważ złożone, naturalnie wyglądające zachowanie wyłania się z wielu prostych obiektów podążających za tymi samymi regułami.