Jak Pszczoły Wybierają Kwiaty: Zachowanie Zbiorcze i Zakres Lotu

Co właściwie oznacza zbieranie

Zbiorca pszczoła ma na swoim koncie więcej niż tylko nectar. Podczas każdego wyprawy może zbierać nectar (roztwór cukru, który koncentruje w swojej pnieczu lub „kropce”), prasik (zawarty w koszach przysadkowych na tyłach jej nog), wodę (używaną do chłodzenia gniazd i rozpuszczania zapasowego miodu dla jedliń) lub propolis (resinę z boczek drzew, używaną jako sealant gniazda i przeciwdziałanie bakteriom). Cała kolonia prowadzi wszystkie cztery działania zbiorcze jednocześnie, a różne zbiorcy specjalizują się w jednym z tych działań podczas każdej wyprawy, opierając się na potrzebach kolonii, które sygnałizują powracające zbiorce i warunkach gniazda, takich jak objętość brodu i poziom zapasowego miodu.

PSzczytki nie zbierają losowo. Młoda zbiorca wykonuje wyprawy eksploracyjne, a następnie zazwyczaj staje się planty-stałą — utrzymując się przy jednym gatunku roślin podczas każdej wyprawy nawet wtedy, gdy są dostępne inne kwiaty w pobliżu. Ta stałość jest dobra dla roślin (efektywna, gatunkowo specyficzna polinizacja) i dobra dla pszczoły (nie odprowadza czasu na naukę obsługi nowego kształtu kwitów podczas każdego odwiedzenia).

Jak pszczoły decydują, gdzie pójść: kolor, zapach i kształt kwiatu

Widzenie koloryteskie pszczoł jest przesunięte w stosunku do naszego: widzą one dobrze w ultrakrótkim czerwieniowym i są silnie zainteresowane niebieskim, fioletowym i purpurowym, a potem żółtym i białym; są porównywalnie słabe w rozróżnianiu czystego czerwonego, które dla pszczoły przeczyta się bliżej do czarnej lub ciemnego szarego (z tego powodu czerwone kwiaty często są polane przez ptaki lub długopłowane motyle zamiast pszczoł). Wiele kwiatów wykorzystuje to, tworząc wzory "wiadro naczynia", które dla nas są nieobserwowalne, ale prowadzą pszczołę bezpośrednio do naczynia — dęby i pączki są powszechnymi przykładami w ogrodzie.

Zapach działa razem z kolorem i jest szybko nauczony: zbiorcza, która znajdzie kwitnący kwiat o wartościowym zapachu, po jednym odwiedzeniu powiąże specyficzną aromatyczną woń kwiatu z nagradzającym się wewnątrz i przemawia za poszukiwanie tej woń potem. Siłowe rośliny — lażetnica, timian, boragin — są skuteczne częściowo dlatego, że ich zapach jest łatwy do nauczenia pszczoł i znalezienia ponownie. Kształt i rozmiar kwiatu też mają znaczenie: otwarte, głębokie kwiaty (jednoliste dahlia, boragin, phacelia) pasują do krótkiej języka pszczoły, podczas gdy głębokie, tubularne kwiaty (foxglove, niektóre clover) preferują długopłowane bumblebee.

Odwagi i pąkowce nagrodzające

Pszczoły są bardzo czułe na koncentrację cukru w owocnej wodze i zasugerują, że zbierają się głównie na kwiatach oferujących około 20–70% cukru wagi, unikając owocowej wody zbyt rozpuszczonych, ponieważ nie jest ona wart kosztu energetycznego jej zebrania. Gdy dlażonka znajdzie dobre źródło, komunikuje jego jakość, kierunek i odległość innej dlażonkom poprzez tańczący tańiec — ruch w kształcie litery S na pionowej grzebieniu, którego kąt względem grawitacji koduje kierunek względem słońca, a czas trwania odległość. Bogatsze źródła otrzymują bardziej entuzjastyczne, dłuższe tańce i zwołują więcej dlażonków.

Pąkowce są źródłem białka, tłuszczu, witamin i minerałów colonies, niezbędnych do podżywania larw oraz rozwoju tkanek tłuszczowych i glandularnych u młodych pracujących pszczoł. Colonies potrzebują szerokiego spektrum pąków — niektóre jednokrotne pąki (np. niektóre conifery) są słabe w równowadze aminokwasów — więc schemat siewu z kilkoma nienowymi kwitnącymi roślinami jednocześnie znacząco poprawia jakość colonies, nie tylko ilość jedzenia.

Zakres zbiorczy i odległość

Pszczely mogą latać znacznie dalej niż koniecznie muszą, ale nie lubią tego. Dajmy radę wyborowi, kolonie zbierają się blisko domu: większość aktywności lotowej dzieje się w okolicy beztworu około 1 km (0,6 mil) od skrzyni, ponieważ lot jest metabolicznie kosztem i pełna ilość nektaru sprawia, że powrót jest jeszcze trudniejszy. Gdy lokalne źródła zbiorczych są rzadkie, pszczely zaznajomione z doświadczeniami latają nawet do odległości 5–10 km (3–6 mil) w jednym lotu, co kosztuje ich prawdziwe energii i odbiera się jako zmniejszona rosnąca gęstość kolonii oraz wydajność miodu.

Podstawowe zasady, często stosowane na podstawie badań dekodujących tańce wawelskie, ustawiają średnie odległości zbiorcze pszczół do źródeł nektaru na poziomie około 1–3 mil pod normalnymi warunkami, zrównaczając się bliżej skrzyni, gdy są dostępne dobrye źródła zbiorczych i rozszerzając się, gdy ich nie ma. To praktyczny przypadek dla rozmieszczenia foragej pszczelnej blisko beczek i podzialek, zamiast założyć, że pszczely samodzielnie pojadą by je znaleźć — bliższe i wiarygodne źródła zbiorczye znacząco zmniejszają wydatki energetyczne kolonii.

Często zadawane pytania