Ochrona pszczelej rasy i ekologiczne znaczenie spadku bioróżnorodności zapylających w Wielkiej Brytanii

Kraj Wiele Pszczeli - Nie Tylko Jeden Gatunek

Gdy ludzie mówią "ratuj pszczoły", zwykle wyobrażają sobie ulistnionego miodownika, ale miodownik (Apis mellifera) to tylko jeden gatunek spośród około 270 występujących w Wielkiej Brytanii. Pozostałe to dzikie pszczoły: około 25 gatunków żuków miodnych (Bombus) i ponad 200 gatunków samotniczych pszczół, obejmujących takie rodzaje jak Andrena (pszczoły kopalne), Osmia (pszczoły budownicze) i Lasioglossum (pszczoły potowe). Większość samotnych pszczół gnieździ się samotnie w nagim glebie, piaskowych zboczach, martwym drewnie lub wewnątrz pni roślin zamiast w ulu, a wiele z nich jest aktywne tylko przez kilka tygodni w roku, ściśle skoordynowane z niewielką liczbą roślin kwitnących.

To rozróżnienie ma znaczenie dla ochrony, ponieważ miodowniki są, w zasadzie, hodowlanymi zwierzętami. Hodowana kolonia jest karmiona, leczona przeciwko chorobom i może być zastąpiona, jeśli umrze, podobnie jak stado kur. Samotne pszczoły nie mają takiego zabezpieczenia: jeśli gatunek samotnej pszczóly traci swoje miejsce gniazda lub jego specyficzny pokarm zniknie z krajobrazu, nie ma pasjonata stojącego gotowego do interwencji. Polityka ochrony musi traktować hodowlę miodowników i ochronę dzikich pszczół jako powiązane, ale odrębne problemy.

Ekologiczna i Ekonomiczna Wartość Zapylania

Pomyjniki, wraz z błôtami, motlami i innymi owadami, świadczą usługę zapylania, na którą polega wiele roślinności Wielkiej Brytanii oraz znacząca część jej produkcji żywności. Szacunki powszechnie podawane przez Defra i organizacje branżowe wskazują, że wartość zapylania przez owady dla produkcji rolnej w UK wynosi kilka setek milionów funtów rocznie, a uprawy takie jak jabłka, rzepak oleista, gorczyca polna i owoce jagodowe szczególnie polegają na wizytach owadów w celu uzyskania pełnych plonów. Rośliny dzikie czerpią jeszcze większe korzyści: duża część gatunków rodzimej roślin kwitnących wymaga lub przynajmniej korzysta z zapylania przez zwierzęta, aby wytworzyć nasiona, co z kolei wspiera ptaki i ssaki, które je jedzą.

Dlatego też spadek liczby pszczeli dzikich traktowany jest jako problem bioróżnorodności, a nie wyłącznie kwestia rolnictwa. Spadek liczby dzikich pomyjników wywołuje falę skutków w florze zadrzewień, łąkach kwietnych i sieciach pokarmowych zbudowanych na ich podstawie, w sposób, którego niedobór miodu po prostu nie oddaje.

Co Naprawdę Prowadzi do Spadku

Przyczyny spadku populacji zapóźnionych i bezpośrednio zależnych od zapóźnionych, są dobrze zbadane i w rozsądnym stopniu powszechnie akceptowane, nawet jeśli ich względny ciężar się różni w zależności od gatunku i regionu. Utrata siedlisk jest zwykle wymieniana jako największy pojedynczy czynnik: post-wojenne intensyfikowanie rolnictwa w Wielkiej Brytanii usunęło ogromne obszary polowe bogatych w kwiaty, trawników oraz obrzeża pól, które wcześniej dostarczały ciągłego pokarmu przez sezon. Współczesne krajobrazy uprawne mogą oferować krótki impuls kwitnienia (np. rzepak wiosenny) po którym następuje tygodnie bez niemal żadnych kwiatów.

Ekspozycja na pestycydy, zwłaszcza z zastosowań neonicotinoidów w ziarnach nasion, została udowodniona badaniami laboratoryjnymi i polowymi, że zaburza nawigację pszcząt, efektywność żerowania i reprodukcję koloni nawet przy podniesionych dawkach, dlatego wiele neonicotinoidów zostało zakazanych do stosowania na zewnątrz w Wielkiej Brytanii i UE. Zmiany klimatyczne dodają subtelnego ciśnienia: cieplejsze wiosny mogą przesunąć pory kwitnienia poza synchronizację z wyłanianiem się specjalistycznych samotnych pszczół, które polegają na wąskim oknie pojedynczego gatunku roślin. Choroby stanowią czwarty główny czynnik i to tutaj pszczoły domowe i gospodarcze spotykają się bezpośrednio.

Złożone Powiązanie Hodowli Woszczowej z Ochroną Dzikożyjących Pszczeli

Hodowanie pszczół miodnych czasami jest postrzegane jako jednoznaczne działanie na rzecz ochrony, jednak dowody są bardziej złożone. Kolonie pszczele miodne mogą pełnić rolę rezerwuarów dla patogenów, takich jak wirus opuchniętych skrzydeł i różne gatunki Nosema, które mogą przenosić się do pszczek muty i samotnych pszczeli, które odwiedzają te same kwiaty. W obszarach o wysokiej gęstości pasz z húb, pszczoły miodne mogą konkurować z dzikimi pszczerlami o ograniczone zasoby pokarmowe, co zostało udokumentowane w niektórych środowiskach miejskich i rezerwacie przyrodniczym, gdzie liczba húb rosła szybciej niż dostępność kwiatów.

Żaden z powyższego nie oznacza, że hodowla pszczeli jest domyślnie szkodliwa; oznacza to, że odpowiedzialni pasjonaci traktują zapewnienie pokarmu jako podstawowe zadanie, a nie coś do zrobienia później. Przed dodaniem húb na terenie, warto zadać pytanie, czy lokalna baza pokarmowa może obsłużyć zarówno istniejącą populację dzikich pszczeli, jak i nowe kolonie, szczególnie w okresach niedoboru wiosny i lata, oraz umieszczenie húb z dala od wrażliwych rezerwatów przyrodniczych, utrzymywanie kolonii wolne od chorób dzięki regularnym badaniom Varroa i zarodowym, a także uzupełnianie terenu dodatkowymi roślinami kwitącymi zamiast polegania na tym, co wykorzystują dzikie pszczele, są praktycznymi sposobami zmniejszenia konfliktów.

Miejsca zamieszkania, monitoring i praktyczna praca ochrony środowiska

Najskuteczniejsze działania na rzecz ochrony w kontekście Wielkiej Brytanii skupiają się na niepozornych, ale konsekwentnych działaniach: przywracanie obrzeży bogatych w kwiaty i żywopłotów na gruntach rolnych, pozostawianie odsłoniętych, południowych obszarów oraz martwego drewna dla samotnych pszczeli, ograniczanie stosowania pestycydów i sadzenie sekwencji roślinności zapewniającej dostępność kwiatów od marca do października. Schemey agri-environmentalne teraz płacą rolnikom bezpośrednio za obrzeża przyjazne dla zapylaczy, a organizacje takie jak Bumblebee Conservation Trust prowadzą zorganizowane programy monitoringu (BeeWalk), w których wolontariusze rejestrują obserwacje pszczeli bumblebee wzdłuż ustalonych tranzytów, budując długoterminowy krajowy zbiór danych na temat trendów populacyjnych.

Tego rodzaju uczenie się oparte na obywatelach jest jednym z bardziej wykonalnych sposobów, w jaki indywidualny pasący pszczele lub ogrodnik może przyczynić się do tego, wykraczając poza własne ule lub działkę: rejestrując to, co widzą, zgłaszając rzadkie obserwacje do krajowych systemów rejestracji i wspierając lokalne organizacje ochrony środowiska – wszystko to wpływa na podstawę dowodową kształtującą przyszłe polityki i decyzje dotyczące zarządzania gruntami.

Co Można Naprawdę Zrobić

Na poziomie domowym i przydomowym ogrodu, najwyżej w cenie działania to zazwyczaj kwestie związane z tworzeniem siedliścia, a nie bezpośrednim interwencją: uprawa mieszanki rodzimych i przyjaznych pszczołom roślin, kwitnących przez cały sezon, pozostawienie rogu ogrodu niezamówionego lub nieprzekształconego dla pszczeli gniazda ziemnego, unikanie stosowania pestycydów na roślinach kwitących i instalowanie prostych uleit dla gatunków samotnych gniazdujących w korytach (czyszczenie lub wymiana tub z gniazdowania okresowo, aby zmniejszyć ryzyko rozprzestrzeniania się chorób),). Żaden z tych działań nie wymaga hodowania pszczeli, co warto pamiętać: wspieranie populacji dzikich pszczół i utrzymywanie pszczelarni to uzupełniające działania, a nie to samo.

Frequently asked questions

Wypróbuj na żywo

Wszystko powyżej działa bezpośrednio w Twojej przeglądarce — otwórz the simulation i zmieniaj parametry podczas działania. Nic nie jest instalowane ani przesyłane na serwer, cały model działa w jednej karcie.