Gruźlica owadzka europejska: Distinguishing Ją od Gruźli Amerykańskiej i Zarządzanie Koloniami W Kierunku Odzyskania

Różne bakterie, różne wyniki

Gorączka miodonosnicza (GMM) jest spowodowana bakterią Melissococcus plutonius, która konkuruje z młodymi larwami o pokarm w trawniku, a nie tworzy odpornych sporek, jak to robi Paenibacillus larvae. Ponieważ M. plutonius nie sporuluje tak samo jak P. larvae, choroba zachowuje się znacznie inaczej w praktyce: larwy zazwyczaj umierają przed zamknięciem (capią), o cztery do pięć dniach od pojawienia się choroby, a colonies z dobrym nawadnianiem, silnym genetycznym potencjałem i zmniejszonym ciśnieniem mogą czasami samodzielnie zwalczyć infekcję lub pełnostronnie recykłować się pod opieką manegmentową.

To nie sprawia, że GMM jest bezpieczna. Jest to nadal choroba notowalna w Wielkiej Brytanii, która musi być zgłaszana do Narodowego Centrum pszczelniczego, gdy jest podejrzana. Distynkcja ma znaczenie praktyczne: podczas gdy AFB prawie zawsze prowadzi do zniszczenia colonies i sprzętu, diagnoza GMM otwiera szerszy spektrum legalnych odpowiedzi manegmentowych, od przeskoków colonies do leczenia antibiorytycznego pod nadzorem ekspertów, w zależności od stopnia choroby i lokalnej polityki.

Znajdowanie EFB w Gniazdku Broodu

Wierzbione larwy zarażone EFB zazwyczaj umierają nieotoczone, skrzywione do nielokalnych pozycji w komórce, a nie leżące w charakterystycznym C-shape zdrowych larw. Umierłe larwy często wyglądają na żółto-brązowe, opadnięte i elastyczne zamiast kleisterowatych, ropych właściwego dla AFB. Klasyczny test 'melted' larval texture i matchstick nie pokazałby tych samych ropych łańcuchów jak w przypadku AFB. Może być obecny słaby zapach zgniłego, ale jest znacznie mniej intensywny niż smród charakterystyczny dla zaawansowanego AFB.

Jako że EFB wczesne może być niewyraźne i łatwo można je pomylić z chłodnym broodem lub małą stresem, rozłożony wzór brodu z rozrzutnymi pustymi komorami i mieszanką wieku larw umierających na różnych etapach jest często pierwszym widocznym sygnałem, przed tym jak rozwinięty się smród. Ważne jest zgłoszenie podejrzanych komórek brodu w miejscu, zamiast jego przeprowadzenia w miejscu, ponieważ laboratoriowe kultury czy test PCR poprzez NRB pozostają jedynymi wiarygodnymi sposobami potwierdzenia M. plutonius.

Zmniejszanie stresu jako pierwsza linia zarządzania

Dzięki temu, że wybuchy EFB są silnie powiązane z stresem kolonii, niedostatkiem nutrycyjnym i nadmiernym zaludnieniem w stosunku do liczebności pszczół pielęgniarek, pierwszą reakcją zarządzającą po zgłoszeniu jest zwykle zmniejszenie tych nacisków, zamiast natychmiastowego wykorzystania leczenia chemicznego. Zmieszanie słabej kolonii ze stronger, podawanie słabo syropu lub suplementu pollen podczas braku forage, a przesunięcie kolonii od słabej forage lub wysokiego poziomu ekspozycji na pestyczyny może pozwolić na rozwiążenie lekceważonego przypadku bez dalszych interwencji, zwłaszcza w koloniach z inaczej silnymi zachowaniami higienicznymi.

Zamiana królowej na gatunek znany za silne zachowania higieniczne jest jednym z bardziej trwałych reagujących na długoterminie odpowiedzi, ponieważ kolonie, które szybko usuwają chore lub umierające larwy, przeruśla cykl transmisji bakterii w gniazdzie brodawczym. Jest to jedno z najjasniejszych praktycznych połączeń między testem higienicznego zachowania zimowego zabijania używanym do wyboru genetycznego a rzeczywistymi wynikami chorobowymi: liny higieniczne znacząco odbierają larwy z objawami EFB szybciej niż średnie gatunki.

Skanowany zespół jako technika odzyskawcza

Gdzie kolonia jest uznała za wystarczająco silną, aby przeżyć dyscyplinę, skanowanie — przesypanie dorosłych pszczół na nowe podstawy lub wyciągnięte komórki i zniszczenie starych komórek brodu — usuwa istniejący zagojenie brodowe oraz komórki zanieczyszczone, które inaczej mogłyby kontynuować wybuch. Ta technika oferuje odrobinę zaoszczędzenia rozwoju plemienia, ale daje kolonii prawdziwy nowy początek i jest standardową metodą zalecaną przez inspektorów pszczelnic dla przypadków EFB, które są oceniane jako odzyskawcze.

Czas ma kluczowe znaczenie: skanowanie wykonane wczesno w sezonie, gdy jest dostępne pchlinia, daje kolonii najlepsze szanse na wyrywanie nowych komórek i powrót do zdrowego gniazda przed zimą. Skanowanie wykonane na słabej ze względu na chorobę lub niekorzystne warunki klimatyczne kolonii może spowodować jej upadek, a nie odnowienie, dlatego decyzja powinna być oparta na siłach kolonii, sezonie i dostępności pchlini, a nie automatycznym stosowaniu do każdego przypadku EFB.

Zgłaszanie, ograniczenia ruchu i ciągłe monitorowanie

W Wielkiej Brytanii podejrzane przypadki EF (Erebosporum fuscum) muszą być zgłoszone do NBP (National Bee Unit), a inspektor beelny przeprowadzi zwizytę, aby potwierdzić przyczynę i doradzić odpowiednią reakcję, która może obejmować zasłabnącą leczenie w przypadkach ciężkich lub powtarzających się. W czasie rozwiązywania sytuacji ograniczenia ruchu skrzynek beelnych, beel i sprzętu z apiarii zarażonej są powszechne, a inspektorzy mogą również skontaktować się z sąsiednimi hodowcami beel w ramach szerszej badania chorób, ponieważ EF może rozprzestrzenić się między apiariami poprzez przemieszczające się beel, robbing i współużywany sprzęt.

Po rozwiązanej sytuacji ciągłe monitorowanie jest kluczowe, ponieważ EF może powtórzyć się w tej samej apiarii, jeśli nie zostaną rozstrzygnięte podstawowe czynniki stresu — słabe źródło pchły, wysoka gęstość kolonii lub słabe genetyki. Rejestrowanie w BeeBase i utrzymanie zapisanej notatnicy o przeszłej historii chorób dla każdego miejsca apiarystwa pomaga zarówno hodowcy beel, jak i inspektorom do wykrycia wzorców powtarzalnej suszyności, co wskazuje na czynniki lokalnego środowiska lub zarządzania, a nie jednorazowe wprowadzenie bakterii.

Często zadawane pytania