Czy zarządzane pszczoły szkodzą wilgotnym polinizatorom? Dyskusja o ekologicznych konsekwencjach

Zarządzanie pszczolami nie jest automatycznie przyjazne dla środowiska

Jest atrakcyjne założyć, że utrzymywanie pszczół miodnych jest proste i korzystne dla środowiska, ponieważ pszczółki poliniczają kwiaty a polinizaacja utrzymuje ekosystemy. Biolodzy ochrony środowiska w ciągu ostatnich dwudziestu lat skomplikowali to pojęcie. Pszczółka miodna, Apis mellifera, jest jednym zarządzonym gatunkiem, który w wielu regionach nie jest indigejnem ani nie występuje w takich gęstościach jak by się zdarzyło naturalnie. W Wielkiej Brytanii znajduje się około 250 gatunków pszczół wilczych, w tym około 25 gatunków pszczół pszczołowych i ponad 200 gatunków pszczół samotnych, większość z których jest znacznie efektywniejsza w polinizacji pewnych indigejnich kwiatów wilczych niż pszczółki miodne, a kilka z nich doświadcza poważnego upadku.

Strach wyrażony przez ekologów nie polega na tym, że pszczółki miodne są samodzielnie szkodliwe, ale na tym, że umieszczenie dużych liczebności zarządzonych stad w habitatach z ograniczonymi zasobami roślinnymi może tworzyć bezpośrednią konkurencję między pszczółkami miodnymi a wilczyłkami, potencjalnie do szkodliwego dla tych gatunków wilczyłkowych, które tam były najpierw i często nie mogą się przemieszczać tak daleko, aby znaleźć alternatywny forage.

Dowody na konkurencję

Wiele badan polowych w Wielkiej Brytanii i Europie wykazało zmniejszone stopy odwiedzania kwiatów, stan ciała lub sukces rozrodczy wilgotnych muchek na kwiatach, gdzie gęstość pszczoł miodowych jest wysoka, zwłaszcza w habitatach z małą dostępnością zasobów, takich jak heathland czy miejskie obszary o wysokiej koncentracji amatorskich beehiveów względem dostępnej forage. Efekt ten nie dotyczy wszystkich przypadków; na bogato kwitnących polach rolnych lub ogrodach z bogatym i różnorodnym foragem, pszczoły miodowe i wilgotne muchki obecnie istnieją w spójności, bez znaczącej konkurencyjnej szkody. Pszczoły miodowe mogą nawet niespodziewanie korzystać dla niektórych populacji wilgotnych roślin poprzez zwiększenie ogólnego poziomu polinizacji.

Najwyraźniejszy problem występuje w dwóch konkretnych sytuacjach: rezerwatach naturalnych i innych chronionych habitatach, gdzie cel zarządzania jest eksplicite ochrona rzadkich gatunków wilgotnych muchek, oraz miejskich środowiskach, gdzie wzrost amatorskiego hodowli pszczoł (częściowo spowodowany dobrotliwymi wiadomościami 'zachowajmy pszczoły') prowadzi do gęstości beehiveów, która prawdopodobnie przekracza zdolność flora w parkach i ogrodach. Wielu zrzeszeń ochrony przyrody w Wielkiej Brytanii, w tym Zrzeszenie Ochrony Muchek Bumblebee, ostrzegało konkretnie, że dodawanie beehiveów do miejskich obszarów nie przyczynia się automatycznie do ochrony polinizerów i może być przeciwna bez równoległego wysiłku zwiększającego kwitnące forage.

Przenoszenie chorób między zarządzanymi a wilgotnymi pszczolami

Druga, odmienna ekologiczna obawa dotyczy przenoszenia patogeneów. Pszczoły mieleżowe i wilgotne bumblebees dzielą wiele wirusów, w tym Wirus Zawarcia Skrzydeł Zawartych i różne formy Wirusu Królewskiej Komory Czarnej, a współużywanie kwiatów wydaje się być prawdopodobną drogą transmisji między zarządzanymi a wilgotnymi populacjami pszczół. Badania oparte na sekwencjonowaniu genetycznym wykazały wirusy w populacjach wilgotnych bumblebees, które pasują do tych kręcących się w pobliskich kolonii pszczoł mieleżowych, co sugeruje, że wysokie obciążenia viralne z powiekami Varroa w koloniach zarządzanych mogą przenikać do populacji wilgotnych bumblebees, które nie mają równych parazitów do ograniczenia poprzez leczenie.

To jedna z mocniejszych argumentów dla utrzymania kolonii pszczoł mieleżowych bez wysokich obciążen wirusowymi i objawowej choroby zarówno dla własnej kolonii, jak i jako forma opieki o środowisko wobec populacji wilgotnych pszczół dzielących się tym samym krajobrazem. To także podstawia za radę zasobniczą uniemożliwiającą import pakułek pszczoł lub królowych z regionów, które mają inne profil patogenezy bez odpowiedniego kontroli biosecurity.

Zachowanie pszczoł w sposób wspierający a nie konkurencyjny

Nie jest to argument przeciwko hodowli pszczoł; jest to argument za umiejscawianie i uprawianie apiariów z myślą o konsekwencjach. Najskuteczniejszym sposobem redukcji rywalizacji jest rozbudowa źródeł roślinnych, a nie przyjmowanie założenia, że istniejące forage może po prostu przyswaja więcej pszczelni: siew długiej serii drzew, krzewów i trawiarzy od wiosny do jesieni korzysta jednocześnie z pszczoł mieleciarskich, pszczół dzikich i samotnych pszczół, a także usuwa znaczną część rywalizacji wynikającej z niedostateczności źródeł, a nie od pszczoł mieleciarskich samej siebie.

Hodowcy pszczoł rozważający umiejscawienie pszczelni blisko rezerwatu naturalnego, SSSI lub innej chronionej przestrzeni z roślinnością wilgotną powinni sprawdzić lokalne wskazówki, ponieważ niektóre rezerwaty określają jasno ograniczenia lub zahiatację dodawania dodatkowych kolonii pszczół mieleciarskich, aby chronić rzadkie gatunki indywidualnych polinizatorów. W typowej ogrodzie, działce rolniczej lub farmie z tradycyjną różnorodnością roślinności w Wielkiej Brytanii, mała liczba dobrze zarządzonych kolonii pszczoł o niskim obciążeniu chorobowym jest bardzo nieprawdopodobna do znacznego szkolenia lokalnych populacji pszczół dzikich, a korzyści edukacyjne i produkcji żywności od hodowli pszczoł pozostają rzeczywiste. Kluczowe zasady to traktowanie 'więcej pszczelni' jako coś do wagi względem zdolności lokalnych forage, a nie jako bezwarunkowo dobry element ochrony środowiska.

Często zadawane pytania