Strategie cenowe i obliczenia przynależności do korzyści dla biznesów z mielew

Obliczanie prawdziwej kosztu na jar przed ustaleniem ceny

Przed wybraniem strategii cenowej, producent mielew musi mieć szczery obiegowy koszt na jednostkę. To jest tam, gdzie wiele małych producentów przypisuje za niską cenę bez świadomości, że podceniają swoje produkty. Koszty bezpośrednie są łatwe do ustalenia: cukier, podstawienie dla pąka, leki, jarze, kapcie, etykiety oraz dowolne pakowanie lub transport specyficzny dla dostarczenia produktu do kupującego. Koszty, które często zostają pominięte, to zatraty sprzętu (wytrączacz, cewki mielewne i pojazd wszystko z czasem wygasa i wymaga zamiany, więc ich koszt powinien być rozłożony na lata i objętość, które one usługiwane, a nie traktowany jako jednorazowy utracony koszt, który po zakupie zniknie z rachunków), własny wysiłek oceniany w rzetelnej godzinowej stawce zamiast zera, oraz straty - straty kolonii podczas zimy, skupiska mielew które uciekają, a także miód, który nigdy nie dojdzie do sprzedaży ze względu na solidowanie się, uszkodzenie lub proste utratę podczas wyciągania i przekładania do butelek.

Użyteczna dyscyplina to obliczanie kosztu na kilogram mieloda rzeczywistego sprzedanego, a nie na kilogram zbiorczo odciętym, ponieważ różnica między tymi dwoma (z powodu strat, osobistego spożycia i darowizny) jest często większa niż beekeeperzy przypuszczają, a cenie opartej jedynie na objętości zbiorczo odciętej koszt będzie podceniany prawdziwy obiegowy koszt.

Trzy metody cenowania i kiedy każda z nich jest stosowana

Cenowanie dodatkami kosztów ustawia cenę na całkowite koszty jednostki plus docelowy margines, a to jest najprostszym sposobem na obronienie się przed sobą i bankiem, ale ignoruje, co rzeczywisty rynkowy oferenci może znieść - może zostawić pieniądze na stole dla prawdziwie wyrafinowanej produkcyi, lub cenić ją tak wysoko, że wydzielisz się z sektora, w którym kupujący tylko znają niższy referencyjny cene. Cenowanie konkurencyjne ustawia cenę względem tego, co porównywalna miele (także o podobnej źródle kwasku, podobnym opakowaniu, podobnym kanałowi sprzedaży) osiąga lokalnie, co sprawia, że jesteś realistyczny w odniesieniu do rynku, ale ryzykuje zanieczyszczenie ceny na konkurencję, która może sama być za niskie cenowane względem prawdziwych kosztów. Cenowanie oparte na wartości ustawia cenę w zależności od tego, ile specyficzne cechy twojej miele są dla konkretnego segmentu kupujących - pochodzenie oryginalne, nieprzetworzona i bezfiltrowa cecha, lokalna historia, bezpośrednia relacja z producentem - a to jest w ogólności tam, gdzie małe firmy hodowlane mają najwięcej przestrzeni na cenowanie poniżej generycznej stawki komoditów, przy warunku, że historia wartości jest prawdziwie przekazywana w momencie sprzedaży, a nie tylko sugerowana.

W praktyce silniejszym podejściem do cenowania dla większości małych producentów jest kombinacja wszystkich trzech: używanie cenienia dodatkami kosztów, aby ustalić absolutny minimalny próg poniżej którego stracisz pieniądze na każdym butelkach, sprawdzanie cen konkurencyjnych, aby zrozumieć rzeczywisty lokalny sufit dla miele nieodróżnialnego, a używanie cenienia opartego na wartości, aby uzasadnić cenę powyżej tego sufitu, gdzie specyficzna twoja produkty prawdziwie ją zarabiają.

Decyzje dotyczące objętości, kanałów i cen sezonowych

Tak samo mielew może nosić różne ceny w zależności od różnych kanałów sprzedaży, co jest legalną strategią zamiast niespójności, pod warunkiem że jest ona planowana a nie przypadkowa. Sprzedaż na rynku opiekuńczym lub w wielkich ilościach do pakarzy zwykle wymaga najniższych cen za kilogram, ale nie wymaga żadnych wysiłków marketingowych ani kosztów pakowania retailowego, co zapewnia pewność sprzedaży całego nadmiaru od razu. Rynki rolnicze i sprzedaż bezpośrednio z pola leżą wśród średnich, wymagają pakowania i czasu, ale daje znacznie większą marjinę niż sprzedaż na rynku opiekuńczym. Sprzedaż bezpośrednia online i specjalistyczne listiny handlowe zazwyczaj osiągają najwyższe ceny za szklankę, ale niosą również najwyższe koszty marketingowe i realizacji oraz najmniejszą, niepewniejszą objętość.

Rozsądna strategia polega na tym, aby nie wyborze jednego kanału wyluschanej, ale świadomie alokować nadmiar: sprzedać wystarczającą ilość poprzez najbardziej lucratywne kanały, aby spełnić rzeczywistą ofertę na tych kanałach, a resztę prawdziwego nadmiaru przekierować do sprzedaży na rynku opiekuńczym zamiast pozostawiać ją niesprzedaną. Mielew, który się krystalizuje lub starzeje podczas czekania na wyższy cenę, której nigdy nie osiągnie, jest gorszym wynikiem niż wcześniejsza sprzedaż na rynku opiekuńczym z niższymi, ale pewnym ceną.

Obliczanie rzeczywistej przynależności do korzyści na hordę

Przynależność do korzyści, w przeciwieństwie do dochodu, wymaga netto wszystkich kosztów - bezpośrednich, niedirektywnych, amortyzacji i wartości rzetelnej dla pracy - przeciwko całemu zysku, w tym sekundarnym produktom takim jak tkanina owiec, propoli, pólonec i nuksy sprzedawane, a nie tylko mielew. Wyrażając to jako zysk na hordę, obliczany po całym stadniowaniu, a nie dla jednej najlepiej wydajnej kolonii, daje rzetelny wynik do planowania rozwoju, ponieważ jest łatwo oszukane przez wydajność jednej silnej hory na całą operację.

Analiza równania zysku na poziomie całego biznesu pyta o liczbę produktywnych hor, które są potrzebne, aby pokryć koszty stałe (amortyzacja sprzętu, ubezpieczenie, jakiekolwiek wynajem) przed tym, jak zysk na hordę zmienny zaczyna przyczyniać się do rzeczywistego zysku biznesowego, a nie tylko pokrywać opłaty za prowadzenie. Ta liczba jest wartość recalculation każdego roku, ponieważ zmieniają się koszty stałe i wydajność na hordę, a nie polegać na jednej liczbie równania zysku obliczonej raz przy założeniu i nigdy ponownie odwiedzanej.

Często zadawane pytania