Ocena cen miodu i produktów z beż: metoda koszt-za-kilogram dla małych sprzedawców w Wielkiej Brytanii

Dlaczego przypuszczanie ceny podnizuje cenę większości małych producentów miodu

Wielu pasjonatów pszczelarstwa w Wielkiej Brytanii i producenci miodu jako źródło przychodów ustala cenę na miodzie, oglądając cenę w sklepach lub pszczytnika z sąsiadującego stawiska, a następnie zaokrąglają ją do liczby, która wydaje się sprawiedliwa. Ten podejście prawie zawsze podnizuje wartość produktu, ponieważ ignoruje rzeczywiste koszty prowadzenia kolonii: słoiki, etykiety, paliwo do miejsc apiarniczych, wymianę sprzętu, winter feed oraz czas własny pszczytnika, który nie jest zapłacany. Obliczenie kosztów na kilogram miodu nie musi być skomplikowane, ale musi obejmować kategorie, które są łatwo zapomniane, gdy są spłacane stopniowo przez sezon zamiast jako jedna widoczna rachunka.

Tworzenie prostego wydatku na kilogram

Zacznij od podzielenia kosztów na dwie grupy: bezpośrednie koszty związane z mielcem, a także współdzielone koszty rozłożone na całą barakę. Koszty bezpośrednie obejmują butelki, klapki, etykiety, materiały filtrujące oraz dowolne zużywalne produkty do wypełniania butelek. Koszty współdzielone obejmują zatratę na sprzęt barakowy, leczenie varroa, żywność, paliwo dla wizyt w baraku, wynajem lub zakup ekstraktora rozłożonego po jego oczekiwanej dorobce i ubezpieczenie, jeśli jest je prowadzone.

Praktyczny sposób to sumowanie kosztów współdzielonych na sezon, podzielenie ich przez całkowity kilogram honey zbieranego w tym roku, aby uzyskać współdzielony koszt na kilogram, a następnie dodanie bezpośrednich kosztów pakowania dla danego rozmiaru butelki. Na przykład, jeśli koszty współdzielone dla sezonu wynoszą kilka setek funtów i zbiorstwo jest ośmiornicami małym ilością, składnik współdzielonych kosztów na kilogram może stanowić znaczącą część końcowej ceny sprzedaży, często więcej niż beekeeperzy przewidują przed liczeniem.

Kategoria zatraty jest najczęściej pomijana. Barak, stolik i zestaw ram reprezentuje rzeczywisty koszt, który powinien być rozłożony na jego użyteczny czas życia, często szacowany na dziesięć lat lub więcej dla dobrze utrzymanego sprzętu drewnianego, a nie traktowany jako jednorazowy zatarty koszt, który zniknie z przyszłych decyzji cenowych.

Decyzja o uwzględnieniu pracy

Czy uwzględnić wartość czasu pastwarka jest prawdziwym problemem decyzyjnym, i sprzedawcy malownicze w Wielkiej Brytanii są podzieleni na te kwestie. Pastwarki, którzy przeważnie hodują owce z przyjemnością i traktują sprzedaż miodu jako pokrywanie kosztów, często pozostawiają pracę poza cenami i ustawiają ceny bliskie kosztem na kilogram plus mały margines. Pastwarki traktujący działalność jako małą firmę, szczególnie te skupiające się na rozwoju liczby kolonii lub dostawach w granicach przemysłowych, zazwyczaj uwzględniają stawkę godzinową dla kontroli, wyjmowania miodu i uczestnictwa na targach, ponieważ bez niej działalność nie może sponiewieranie finansować wymiany sprzętu lub rozwoju.

Współczesna metoda stosowana przez wielu sprzedawców polega na ustawieniu ceny tak, aby pokryć pełne koszty wraz z małym przyznaniem do pracy, a następnie traktowaniu dowolnego przekazu powyżej tego jako inwestycję w nowy sprzęt zamiast jako zysk wyłączony, co pozostawia działalność samonadajną bez potrzeby stosowania pełnej modelu cenowego handlowego.

Pyszne na rynku versus bezpośredni sprzedawca

Wielcy hodowcy pszczół sprzedający zarówno na pyszne dla sklepów lub kawiarni, jak i bezpośrednio na targach rolniczych czy z domu, w większości potrzebują dwóch osobnych cen. Kupownie pyszne oczekują obniżenia, które zwykle wynosi 30-40% pod względem sprzedaży detalicznej, aby pozostawiać im margines przy ponownym sprzedażowaniu i często chcą regularnego zapłynięcia oraz standardowej opakowania zamiast zmiennych rozmiarów butelek. Sprzedawanie bezpośrednie na targach lub z domu może osiągać pełną cenę sprzedaży detalicznej, ponieważ hodowca zyskuje całe marginesy, ale to również oznacza dodatkowe koszty czasowe związane z uczestnictwem w targach, opłatami za stoliki i wolniejsze, mniejszoobliczeniowe sprzedaży.

Niektóre hodowle pszczół używają pysznych jako sposobu na szybkie przewadilanie dużych ilości standardowej mieszanki, jednocześnie zachowując małopakowane lub jednosourcedowe miele dla sprzedaży bezpośredniej z dodatkowym premium, ponieważ kupenci kupujący bezpośrednio często są gotowi zapłacić więcej za śladowalność i znane źródło lokalne niż kupownie pyszne.

Cenizowanie mniejszych butelek i innych produktów z mielewiska

Mniejsze butelki w generalności mają wyższą cenę za kilogram niż większe, reprezentując stałe koszty materiałów do pakowania i etykiet, które nie skali się proporcjonalnie z rozmiarem butelki. Mała butelka przeznaczona na prezent lub próbne kupno może być ceniona znacząco wyższa za gram niż butelka do serwowania dla regularnego klienta, i to jest standardową praktyką rynkową, a nie nadpłatą, ponieważ reprezentuje rzeczywiste wyższe koszty pakowania na jednostkę mielewska.

Bloki i świeciłki wosku są zwykle cenione za sztukę po tym, jak producent ma zrozumienie dla typowej masy bloku, choć obliczanie podstawowej ceny za gram, a następnie zaokrąglanie do czystej ceny handlowej, sprawia, że cena jest konsekwentna, nawet jeśli masy batchów się nieco różnią. Tinctury propolisowe i inne przetworzone produkty powinny być cenione z uwzględnieniem intensywnego wysiłku wzbudzanego przez ich zbieranie i przetwarzanie, ponieważ wydajność propolisu na kolonię jest mniejsza niż mielewska, co sprawia, że rzeczywisty koszt za gram gotowego tinctury znacznie wyższy jest niż mielewska.

Często zadawane pytania

Wypróbuj na żywo

Wszystko powyżej działa bezpośrednio w Twojej przeglądarce — otwórz Pricing Honey and Hive Products: Cost-per-Kilogram Method i zmieniaj parametry podczas działania. Nic nie jest instalowane ani przesyłane na serwer, cały model działa w jednej karcie.