Projektowanie wentylacji beczki: równowaga wilgotności i ciepła w brytyjskim klimacie

Dlaczego wilgotność, a nie zimno, jest prawdziwą zagrożeniem w zimie

Brytyjskie kolonie są w generalności dobrze przygotowane na zimno; zdrowa grupka może utrzymać temperaturę ciała wokół 34-35 stopni Celsjusza nawet podczas zimna, drżąc mięśni lotne i gromadząc się blisko siebie. To, co znacznie bardziej zagroża kolonie podczas mokrego brytyjskiego wiosennego zimka, to nie sam zimno, ale wilgotność. Grupa pszczół generuje ciągły strumień wilguchości jako produkt metabolizmu zapasowego miodu, a jeśli ta wilgoć nie może uciec, pada na najchłodniejsze powierzchnie wewnątrz gniazda, zazwyczaj pod dachem lub płytką koronową, i spływa z powrotem do grupy.

Zimne, suche pszczółki przetrwują; zimne, wilgotne pszczółki chłodzą się szybko i umierają w grupach, co jest powodem dla tego, że pszczzolnicy z mniej zimnych, ale ciągle mokrych regionów kraju często obserwują gorsze straty podczas zimna niż te z zimniejszych, ale suchej terenowej części kraju. Projekt wtyczek w brytyjskim kontekście jest prawdziwie problemem zarządzania wilgotnością pierwszy i problemu temperatury drugi.

Gdzie zjawia się kondensacja i dlaczego to ważne

Warmniejszy, wilgotny powietrze podnosi się w beczce i spotyka dolną stronę korony lub dachu, które są zwykle najchłodniejszą powierzchnią stykającą się z wewnętrznym atmosferą, ponieważ są bezpośrednio na kontakcie z zewnątrz. Jeśli ta powierzchnia nie ma sposobu na przepuszczenie wilgotności lub ucieczki, woda kondensuje tam jako widoczne krople, które potem spadają ponownie na pszczółki pod nimi, szczególnie przy krawędziach skupiska, gdzie pojedyncze pszczółki są najmniej zdolne do ogrzewania się poprzez grupowe zgrajanie.

Beczka całkowicie zamknięta, która może wydawać się najlepszym sposobem na zachowanie ciepła, jest w rzeczywistości jednym z najgorszych projektów dla zimy w Wielkiej Brytanii, ponieważ blokuje każdą gramę wilgotności produkcji colonieski bez miejsca, gdzie mógłaby ją uciec, co prowadzi do powrotu na pszczółki.

Praktyczne podejścia do wentylacji, które działają na prawdę

Najbardziej wiarygodnym podejściem, jakim często korzystają doświadczeni hodowcy pszczół w Wielkiej Brytanii, jest połączenie dobrze wentylowanego podłoża, takiego jak otwarta siatkowa podłoga, z przepuszczalnym warstwą izolacji na szczycie zamiast zamkniętego dachu. Otwarta siatkowa podłoga pozwala na ciągłą wymianę wilgotnego powietrza z suchej atmosferą zewnątrz, zaś warstwa absorbentnej izolacji, takiej jak blok gęstej folii lub specjalnie zaprojektowany quilt wodny, nad dachem pozwala na przepuszczenie i wskakiwanie wilgoci bez jej znowu spadania na chłodną, nieprzepuszczalną powierzchnię.

Stawki papierosowe lub małe odstępy podnoszące jeden kąt dachu są starym, niskocostowym metodom, która osiąga podobny efekt na mniejszą skalę, tworząc mały przepustnik do wyjścia wilgotnego powietrza bez otwierania skrzynki pszczelnej przed znacznymi prądami powietrza. Sam wejście powinno być w ogólności zmniejszone, a nie zamknięte podczas zimna; zmniejszona przepustność nadal pozwala na oddech i umożliwia pszczelom wykonywanie czystońców w dniach mniej chłodnych, co pomaga w ograniczeniu wprowadzania powietrza wiatrowego bezpośrednio do obszaru skupienia.

Błąd w równowadze w obu kierunkach

Zbyt mała ventilacja spowoduje powyższy problem z kondensacją, ale zbyt duża ventilacja prowadzi do innego rodzaju awarii: nadmierna prądówka odcina ciepło szybciej, niż skupisko może go zastąpić, co wymusza na pszczelach spalanie więcej zapasowego miodu, aby utrzymać temperaturę skupiska, a to może pozostawić zewnątrz skupiska pszczół w niebezpiecznym stopniu chłodnych. Duże, niesieciowe otwory lub szeroko otwarta wejście w bardzo wybrukowanej i wiatrowej lokalizacji apiarystyki są najczęstszymi przyczynami problemów z nadmierną ventilacją.

Praktyczna metafizyka polega na skupisku, które pozwala na wolne, ciągłe wymiana powietrza, wystarczającą do transportu wilgotnego powietrza i wprowadzania mniej wilgotnego, bez tworzenia znaczącego prądówka wewnątrz samego skupiska. To dlatego większość powodujących sukces projektów oddziela ścieżkę ventilacyjną, od podłogi do dachu, od samego wejścia, zamiast polegać jedynie na wejściu na wykonanie całej pracy.

Znaki, że konstrukcja systemu wentylacji wymaga dostosowania

Szybki spojrzenie na dachowe tablice tronu w porze chłodnej rano mówi wiele. Błonka wody lub widoczna wilgoć na dole tych tablic sugerują, że występuje zjawisko kondensacji i wilgotność nie ucieka szybko enough, co oznacza, że wymagają onieśmielenia górnej izolacji lub powiększenia przestrzeni wentylacyjnej. W odwrotnej sytuacji, jeśli skrzynia wydaje się zdecydowanie chłodna do dotyku i obszar wejściowy wygląda niezwykle suchy z aktywną, widocznie narażoną grupą pszczół blisko wejścia nawet w zimne warunki, to może sugerować obecność nadmiernego przenikania powietrza.

Dwie siedliska pszczoletne różnią się znacząco w odniesieniu do ochrony przed wiatrem, np. w schronionej ogrodzie w porównaniu z wybrukowanym szczytem góry, więc konstrukcje systemu wentylacji, które działają dobrze dla jednej kolonii, mogą wymagać dostosowania do innej, nawet w tej samej siedlisku pszczoletnym. Dlatego warto sprawdzać każdą skrzynię indywidualnie, zamiast założyć, że stały układ wentylacji pasuje do wszystkich miejsc.

Często zadawane pytania