Co to jest chalkbrood i dlaczego rozprzestrzenia się w klimacie brytyjskim
Chalkbrood wywołuje grzyb Ascosphaera apis, który infekuje larwy pszczelarzy po spożyciu zarodników grzyba w pożywieniu. Zainfekowane larwy umierają po zablokowaniu ich komór, a ich ciała są kolonizowane przez grzybicze grzyby, które utwardzają je w charakterystyczny, biało-szary, kruchy mumifikat – źródło nazwy choroby. Rzadko jest to śmiertelne dla całej uli samodzielnie, ale w przypadku uporczywym lub poważnym może zauważalnie zmniejszyć wydajność zarodkowa i siłę ula, a także ma tendencję do nawracania w tych samych paszopomostach i nawet w tych samych lokalizacjach w ulu rok po roku, gdy tylko się ustali.
Grzyb potrzebuje chłodnych, wilgotnych warunków do rozwoju, a larwy są bardziej podatne na infekcję, gdy temperatura w gnieździe zarodkowym spada poniżej preferowanej przez pszczoły temperatury – chłodne gniazdo zarodkowe jest znacznie bardziej narażone niż takie utrzymywane w stałej temperaturze 34-35°C. To sprawia, że chalkbrood jest szczególnie istotny dla beekeeperów w Wielkiej Brytanii: wilgotna wiosna, zbyt duży rozmiar ula dla małej uli (co oznacza, że pszczoły nie mogą odpowiednio pokryć i ogrzać całego gniazda zarodkowego) lub okres złej pogody, który ogranicza dostępność zapylaczy i stresuje ule, mogą wszystkie doprowadzić marginalną sytuację do widocznej epidemii.”]} 420.5```jsonb``` {
Rozpoznawanie faz infekcji
Chalkbroodowe mumie przechodzą przez rozpoznawalne stadia kolorystyczne: świeżo zabite larwy najpierw pojawiają się białe i lekko puszyste, niemal jak małe bawełniane kule, gdy grzyb zaczyna przerastać ciało larwalne. W ciągu kilku dni mumia nabiera szarego, kredowego wyglądu, gdy wysycha i całkowicie twardnieje. W ostatecznej fazie, kiedy rozwijają się owocniki grzyba (które produkują nowe zarodniki), mumie stają się czarne lub ciemnoszare – to często najbardziej widoczna faza, ponieważ pszczoły aktywnie usuwają mumie z komór i gromadzą je przy wejściu do ula, gdzie hodowca może zauważyć małe, czarne lub białe kulki-tabletki na lądowisku lub przed ulem.
Wewnątrz ula szukaj nieregularnego, plamistego wzoru zarodków z wieloma nie wyjaśnionymi pustymi komórkami wśród zdrowych zarodków, a także sprawdzaj zarówno zakryte, jak i nienakryte komórki pod kątem mumii wciąż znajdujących się wewnątrz, ponieważ nie każda mumia jest usuwana szybko. Ramka z plamami zdrowego, zamkniętego zarodka przemieszanych z przerwami i okazjonalną białą lub szarą mumią to klasyczny obraz chalkbroodu, odmienny od wypadniętych, perforowanych czapeczek i rożkowatego wyglądu chorób ropnych (foulbrood).
Zarządzanie: warunki i siła koloni są ważniejsze niż leczenie
Nie ma zatwierdzonych środków chemicznych na Chalkbrood w większości jurysdykcji, w tym w Wielkiej Brytanii, co sprawia, że zarządzanie polega przede wszystkim na poprawie warunków, a nie na medykacji koloni. Poprawa wentylacji, aby ulica nie zatrzymywała nadmiernej wilgoci, zmniejszenie objętości uli do wielkości odpowiadającej wielkości kolonii (tak, aby pszczoły mogły prawidłowo pokrywać i ogrzewać wszystkie komórki z jaja, zamiast rozpraszać się na zbyt dużym pudełku), oraz rozmieszczenie ul w miejscach o dobrym nasłonecznieniu i cyrkulacji powietrza zmniejszają chłodne i wilgotne warunki, których potrzebuje grzyb. Kolonia, która jest inna niż pozostałe, silna, dobrze zaopatrzona i z królową, zwykle usuwa łagodny przypadek Chalkbrood, gdy warunki się poprawiają.
Wymiana królowej z ras posiadających udowodnione zachowania higieniczne jest jednym z bardziej skutecznych interwencji na dłuższą metę, ponieważ kolonie różnią się genetycznie pod względem efektywności, z jaką pracownice wykrywają i usuwają zarażone larwy przed sporulacją grzyba i dalszym rozprzestrzenianiem się – jest to ta sama cecha higieniczna istotna dla higieny wrażliwej na Varroa, a jej selekcja adresuje wiele presji chorobowych jednocześnie. Regularne wymiany starej, ciemnej tynku również pomaga, ponieważ zarodki mogą przetrwać w materiale tynku przez sezon i intensywnie wykorzystany tynek gromadzi większe obciążenie zarodnikami grzyba niż tynek wymieniony co kilka lat.
Kiedy się martwić, a kiedy po prostu czekać
Znalezienie kilku mumii przy wejściu podczas wilgotnej pogody, w inaczej rozwijającej się koloni, jest powszechne i rzadko uzasadnia interwencję aktywną, poza notowaniem tego i ewentualnym poprawianiem wentylacji. Powodem do bardziej aktywnego zarządzania jest uporczywy, pogarszający się wzorzec w trakcie wielu kontroli, wzór rojowy, który utrzymuje się stale nieregularny zamiast odzyskiwać wraz z ogrzewaniem się pogody, lub ta sama kolonia doświadcza powtarzających się poważnych epizodów rok po roku – w takiej sytuacji, wymiana matki na zdrową rasę i wycofywanie się starego plastra są najbardziej niezawodnymi rozwiązaniami na dłuższą metę, obok dokładnego zbadania, czy ule jest zbyt duży, słabo wentylowane lub znajduje się w miejscu stale zacienionym i wilgotnym.
Często zadawane pytania
Czy choroba białawki jest zakaźna dla ludzi lub innych mrówek?
Białawka nie stanowi zagrożenia dla ludzi. Może rozprzestrzeniać się między koloniami w ulu poprzez współdzielone narzędzia, unoszące się mrówki lub napad robactwa, dlatego podstawowa higiena – czyszczenie narzędzi między ulami oraz unikanie wymiany plastrów miodowych między kolonią o nieznanym stanie zdrowia – pomaga ograniczyć jej rozprzestrzenianie się.
Czy istnieje lek, którego mogę użyć do leczenia białawki?
Nie ma zatwierdzonych środków chemicznych na leczenie białawki w Wielkiej Brytanii. Zarządzanie problemem polega głównie na poprawie wentylacji i ciepła ula, dopasowaniu wielkości ula do siły kolonii oraz wymianie matki królowej na zdrową rasę, jeśli problem nawraca.
Dlaczego białawka wydaje się wracać co roku wiosną w tym samym ulu?
Zapylniki grzyba mogą przetrwać w plastrach miodowych i drewnie ula przez wiele sezonów. Uloczenie ula lub jego konfiguracja, która zatrzymuje wilgotne, chłodne powietrze, sprzyja rozwojowi grzyba z roku na rok, dopóki nie zostaną usunięte podstawowe czynniki – wentylacja, odpowiedni rozmiar ula lub stare plastry miodowe.
Jak odróżnić mumie białawki od objawów gorszenia?
Mumie białawki to twarde, suche, białe/szare/czarne kuleczki, które pszczoły usuwają i gromadzą przy wejściu do ula. Gorszenie natomiast charakteryzuje się wklęty, przebity kaptok i charakterystyczną, ropną, lepką konsystencję, gdy testuje się ją patyczkiem od ognia – tekstury i wygląd są zupełnie różne po zapoznaniu się z oboma chorobami.”}]} p=[{
Wypróbuj na żywo
Wszystko powyżej działa bezpośrednio w Twojej przeglądarce — otwórz the simulation i zmieniaj parametry podczas działania. Nic nie jest instalowane ani przesyłane na serwer, cały model działa w jednej karcie.
▶ Otwórz symulację the simulation