Pszczoły i agroforestacja: Projektowanie systemów drzewnych, które karmią pszczoły

Co agroforestacja wnosi do operacji pszczelarskiej

Agroforestacja to celowe połączenie drzew lub krzewów z uprawami, zwierzętami hodowlanymi lub tymi i innymi na tej samej działce ziemi, a w ciągu ostatniej dekady powoli stała się jednym z bardziej interesujących punktów przecięcia się z pszczelarstwem w Wielkiej Brytanii. W konwencjonalnych gruntach uprawnych pszczoły otrzymują krótkotrwały, intensywny impuls pokarmowy podczas kwitnienia pojedynczej roślin, takiej jak rzepak, a następnie bardzo niewiele więcej, podczas gdy dobrze zaprojektowany system agroforestacji warstwuje wiele gatunków o różnym czasie kwitnienia i zróżnicowanym cyklu rozwojowym, wygładzając cykl

boom-and-bust

pokarmowy

który powoduje niedobór nektaru i pyłku w okresach pomiędzy dużymi uprawami.

Drzewa same w sobie pełnią podwójną rolę. Gatunki takie jak klon, hawton, czarny brzoskwinie, dąbrówka polna, limonka i cyprys słodki są wszystkim pszczołom wartościowym pokarmem, niektóre z nich kwitną nawet przed rozpoczęciem kwitnienia większości roślin okrywowych na wiosnę, a także zapewniają osłonę przeciwwietrzne, która zmniejsza wiatr na pasie pszczełym, cień, który łagodzi temperaturę w ulu podczas wyjątkowo gorących okresów, oraz, na farmach zwierzęcych, schronienie, które może poprawić dobrostan zwierząt, dając całemu systemowi wiele funkcji dzięki jednej decyzji o sadzeniu.

Podłużne żywopłoty i pasy zadrzewieńcze jako główna podstawa pokarmowa

Tradycyjne żywopłoty mieszane, sadzone gatunkami takimi jak dzikie czereśnie, jałowce, dęby liściaste, róże dogrose i jodły, są bez wątpienia jednym z najbardziej przyjaznych pszczołom elementów agroforestacji dostępnych dla brytyjskich rolników, ponieważ już stanowią znaną, dofinansowaną część krajobrazu rolniczego, a nie coś nowego do wprowadzenia. Wczesne kwitnienie jałowców w marcu może być ocalieniem dla osiedli wychodzących z długiego, ubogiego w pokarm okresu zimowego, podczas gdy puszczina dzikich czereśni i długotrwałe kwitnienie brzózy w maju znacznie wydłużają użyteczny okno pokarmowy niż kiedykolwiek mogłoby zrobić pojedyncze pole uprawne.

Kształtowanie ma tak samo duże znaczenie jak dobór gatunków. Żywopłoty i pasy zadrzewieńcze, rozmieszczone w taki sposób, aby przerywały prevailing winds wokół ula, zmniejszają straty energii ze strony osiedla dążącego do utrzymania temperatury loży lęgowej, a także mogą miernie poprawiać warunki żerowania poprzez tworzenie spokojniejszych mikroklimatów tuż za wiatrem, pozwalając pszczołom latać w warunkach, w których inaczej nie mogłyby wzbić się na bardziej wystawionym terenie.

Silwopastuch i sadzenie w alejach z uwzględnieniem zapylaczy

Silwopastuch, czyli wypas zwierząt wśród szeroko rozstawionych drzew, oraz sadzenie w alejkach, polegające na uprawie uprawnych lub ogrodniczych upraw w pasach między rzędami drzew, dają pszczelnikowi możliwość określenia gatunków drzew przyjaznych zapylaczom jako integralną część projektu, a nie dodatek. Drzewa owocowe i orzechowe, takie jak jabłoń, śliwa, wiśnia i cyprys włosowy, stanowią warstwę produktywną, jednocześnie kwitnąc w kolejności przez cały okres wiosenny, a typowe dla systemów silwopastuchowych odstępy między drzewami pozwalają na przepływ wystarczającej ilości światła przez korony, umożliwiając ustanowienie podrostu zielonego z mieszanek klucza, faceli, lub dzikich kwiatów pod koroną, dodając kolejną warstwę pokarmową.

Te systemy wymagają lat na dojrzewanie, a nowo posadzona blokada agroforestacyjna oferuje ograniczoną wartość paszową w pierwszych kilku sezonach, dlatego pszczelnie współpracujące z rolnikiem przy nowej plantacji muszą planować z uwzględnieniem tego opóźnienia, np. utrzymując kolonie na bardziej rozwiniętej pasie pastwiskowym gdzie indziej, aż do ustabilizowania się drzew, traktując jednocześnie plantację agroforestacyjną jako długoterminowe inwestycje w bezpieczeństwo paszowe, a nie szybkie rozwiązanie.

Korzyści z odporności ekonomicznej i klimatycznej

Dla rolników, integracja zarządzanego uleitwa w uprawę agroforestacyjną może otworzyć dodatkowe źródła dochodów poza główną uprawą lub działalnością hodowlaną, na przykład poprzez sprzedaż miodu, usługi zapylania dla sąsiednich upraw owocowych lub nasionnych, lub po prostu poprawione plony w komponentach opartych na owadach zapylających dzięki obecności koloni na miejscu. Niektóre brytyjskie programy dotacji agroforestacyjnych i leśnych również uznają korzyści dla zapylaczy za jeden kryterium wspierające wnioski o dofinansowanie, co może pomóc w zrównoważeniu kosztów założenia plantacji drzew,

Często zadawane pytania

Wypróbuj na żywo

Wszystko powyżej działa bezpośrednio w Twojej przeglądarce — otwórz the simulation i zmieniaj parametry podczas działania. Nic nie jest instalowane ani przesyłane na serwer, cały model działa w jednej karcie.